به گزارش خبرگزاری مهر، بررسی علمی انار نشان می‌دهد که ارزش دارویی یک گیاه را نمی‌توان تنها به یک ماده یا یک بخش از آن نسبت داد؛ بلکه نوع ترکیبات، مقدار آنها، بخش مورد استفاده و نحوه فرآوری همگی در ویژگی‌های یک فرآورده گیاهی نقش دارند.
خواص پوست انار
پوست انار به طور ویژه غنی از تانن‌های قابل هیدرولیز، به خصوص الاژیتانن‌ها است؛ در حالی که بخش خوراکی و آب انار مقادیر قابل توجهی از آنتوسیانین‌ها و فلاونوئیدها دارند. روغن حاصل از دانه نیز دارای اسیدهای چرب ویژه‌ای از جمله اسید پونیسیک (Punicic acid) است.
از میان ترکیبات فنولی انار، پونیکالاژین (Punicalagin) یکی از شناخته‌شده‌ترین الاژیتانن‌های موجود در این گیاه است و به ویژه در پوست و بخش‌های مرتبط با میوه مورد مطالعه قرار گرفته است.
این ترکیب به دلیل ویژگی‌های شیمیایی و فعالیت زیستی بالقوه، در پژوهش‌های فارماکوگنوزی و داروسازی گیاهی اهمیت زیادی پیدا کرده است.
آیا انار یک دارو است
با این حال، نباید وجود پونیکالاژین را به معنای اثبات یک اثر درمانی قطعی دانست؛ بسیاری از آثار گزارش‌شده برای ترکیبات انار هنوز در مطالعات آزمایشگاهی و پیش‌بالینی بررسی می‌شوند و برای برخی کاربردها شواهد بالینی کافی وجود ندارد.
یکی از نکات جالب درباره انار، تنها به ترکیبات موجود در خود گیاه محدود نمی‌شود؛ بلکه نحوه متابولیسم این ترکیبات در بدن نیز اهمیت دارد.
الاژیتانن‌ها و اسید الاژیک جذب سیستمیک محدودی دارند و بخشی از آنها در دستگاه گوارش تحت تأثیر میکروبیوتای روده به ترکیباتی به نام اورولیتین‌ها (Urolithins) تبدیل می‌شوند. این متابولیت‌ها قابلیت جذب بیشتری دارند و به همین دلیل در پژوهش‌های مربوط به زیست‌فراهمی و اثرات زیستی فرآورده‌های حاوی پلی‌فنول‌های انار مورد توجه قرار گرفته‌اند.
تفاوت ترکیب میکروبیوتای روده افراد نیز می‌تواند یکی از عوامل مؤثر بر تفاوت در تشکیل این متابولیت‌ها باشد.
در داروسازی گیاهی، شناسایی ترکیبات مؤثره تنها مرحله نخست است. برای تهیه یک فرآورده قابل اعتماد، عواملی مانند گونه و رقم گیاه، شرایط رشد، زمان برداشت، بخش مورد استفاده، روش خشک‌کردن، روش استخراج و شرایط نگهداری باید کنترل شوند.
مطالعات متعددی اثرات زیستی عصاره‌ها و ترکیبات انار را بررسی کرده‌اند و شواهد آزمایشگاهی و برخی مطالعات انسانی، ظرفیت‌هایی مانند فعالیت آنتی‌اکسیدانی و ضدالتهابی را مورد توجه قرار داده‌اند.
با این حال، اثبات اثر یک عصاره یا ترکیب گیاهی در شرایط آزمایشگاهی با اثبات اثربخشی یک فرآورده دارویی در انسان یکسان نیست.
بنابراین، انار را نمی‌توان صرفاً بر اساس نتایج آزمایشگاهی، جایگزین داروهای مورد استفاده در درمان بیماری‌ها دانست. مرور مطالعات بالینی نیز نشان می‌دهد که اگرچه پژوهش‌های انسانی متعددی انجام شده است، اما کیفیت و میزان شواهد برای کاربردهای مختلف یکسان نیست.
ظرفیتی ارزشمند برای پژوهش و داروسازی در ایران
انار از گیاهان با سابقه طولانی کشت و استفاده در ایران است و تنوع ارقام و شرایط اقلیمی کشور، ظرفیت مناسبی برای مطالعه ترکیبات زیست‌فعال آن فراهم کرده است.
از سوی دیگر، پوست و سایر بخش‌های جانبی حاصل از فرآوری انار که در بسیاری از موارد به‌عنوان ضایعات کشاورزی در نظر گرفته می‌شوند، می‌توانند منبعی برای استخراج و مطالعه ترکیبات ارزشمند گیاهی باشند.
