به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از مدیکال نیوز تودی، محققان دانشگاه تسوکوبا در ژاپن دریافتند که ۱۰ دقیقه دویدن بسیار آرام روی تردمیل، در مقایسه با ۱۰ دقیقه استراحت، به‌طور قابل‌توجهی باعث بهبود خلق و خو و افزایش نمرات آزمون‌های شناختی در افراد سالم می‌شود.
دکتر «ورنون ویلیامز»، متخصص مغز و اعصاب ورزشی، گفت: «مطالعات به‌طور مداوم نشان می‌دهند که فعالیت بدنی منظم می‌تواند خطر زوال شناختی را کاهش دهد، خلق و خو را بهبود بخشد و علائم اضطراب و افسردگی را تسکین دهد. این آگاهی باید الهام‌بخش و انگیزه‌بخش ما باشد تا فعالیت بدنی را به بخشی منظم از زندگی خود تبدیل کنیم.»
او افزود: «پیش از این تصور می‌شد که برای دستیابی به مزایای شناختی پایدار و بلندمدت، آستانه‌های خاصی در زمینه دفعات، مدت‌زمان و تداوم فعالیت وجود دارد. با این حال، مطالعه حاضر نشان می‌دهد که حتی سطوح پایین‌تری از فعالیت که لزوماً در زمره “ورزش” رسمی و سنتی محسوب نمی‌شوند، نیز دست‌کم مزایای کوتاه‌مدتی به همراه دارند.»
پژوهشگران ۲۴ جوان ژاپنی (۱۳ مرد و ۱۱ زن) را که همگی در اوایل دهه بیست زندگی خود بودند و هیچ‌گونه مشکل جسمانی نداشتند، برای این مطالعه انتخاب کردند.
شرکت‌کنندگان به‌طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند و در دو جلسه جداگانه در روزهای متفاوت شرکت کردند.
در یکی از جلسات، آنها به مدت ۱۰ دقیقه روی صندلی‌ای که بر روی یک تردمیل ثابت قرار داشت، نشستند؛ در حالت دیگر، آنها به مدت ۱۰ دقیقه روی تردمیل با سرعتی بسیار پایین- ۳ تا ۶ کیلومتر در ساعت- می‌دویدند. شرکت‌کنندگان پیش و پس از هر دو وضعیت (استراحت و ورزش سبک)، در آزمون‌های سنجش خلق و خو و عملکرد شناختی شرکت کردند.
پس از دویدن، شرکت‌کنندگان از بهبود قابل‌توجه خلق و خوی خود- از جمله افزایش هوشیاری و احساس لذت- و همچنین بهبود زمان واکنش در آزمون توجه و خودکنترلی خبر دادند.
آنها همچنین در مقایسه با حالت استراحت، پس از دویدن و در حین انجام آزمون‌های شناختی، سیگنال قوی‌تری از جریان خون غنی از اکسیژن را در دو ناحیه از قشر پیش‌پیشانی سمت چپ مغز نشان دادند.
به گفته ویلیامز: «هنگامی که به فعالیت بدنی می‌پردازیم، جریان خون به سمت مغز افزایش می‌یابد و اکسیژن و مواد مغذی حیاتی را به آن می‌رساند. این افزایش گردش خون از فرایند نوروژنز (یا همان تولید سلول‌های جدید مغزی)، به‌ویژه در ناحیه هیپوکامپ که برای یادگیری و حافظه حیاتی است، پشتیبانی می‌کند. علاوه بر این، ورزش موجب ترشح اندورفین‌ها و انتقال‌دهنده‌های عصبی با اثرات تقویت‌کننده خلق و خو و تسکین‌دهنده درد می‌شود که اغلب در ایجاد آن حس خوب و مطلوب پس از تمرین نقش دارند.»
ورزش ملایم- مانند آنچه در این مطالعه انجام شد- جریان خون را به اندازه ورزش‌های شدید افزایش نمی‌دهد؛ از این رو، نویسندگان مطالعه مکانیسم دیگری را برای تأثیرات آن بر مغز مطرح می‌کنند.
آنها این فرضیه را مطرح می‌کنند که: «رابطه مثبت میان شتاب سر و بهبود خلق و خو ممکن است یکی از مکانیسم‌های زیربنایی باشد که از طریق آن، دویدن بسیار آهسته به ارتقای سلامت روان کمک می‌کند.»
ویلیامز خاطرنشان کرد: «سازوکارهای مرتبط با مزایای شناختی گزارش‌شده در این مطالعه که با فعالیت بدنی منظم و روزمره در ارتباط است، از نظر آزادسازی انتقال‌دهنده‌های عصبی و غلظت عوامل دارای فواید شناختی، کمتر شفاف و روشن هستند.»
این یافته‌ها بر شواهد فراوان موجود می‌افزایند که نشان می‌دهند هر نوع فعالیت بدنی برای سلامت جسمی و روانی مفید است؛ بهترین فعالیت، آن چیزی است که بتوانید به‌راحتی در زندگی روزمره خود بگنجانید و آن را در درازمدت ادامه دهید.
