به گزارش خبرگزاری مهر، مریم نیک صولت، درباره مدیریت علائم زوال عقل و آلزایمر نکات بسیار حیاتی و کاربردی را مطرح کرد و افزود: اگر مشاهده کردید مادر یا پدرتان دچار اختلالات شناختی شده‌اند، اولین و مهم‌ترین قدم این است که تصور نکنید این رفتارها صرفاً بخشی از روند طبیعی پیری است. بسیاری از خانواده‌ها زمانی به پزشک مراجعه می‌کنند که وضعیت فرد بسیار وخیم شده و او دچار بی‌قراری شدید یا از دست دادن کنترل رفتاری شده است.
عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی ایران در گفتگو با رادیو سلامت اظهار داشت: با مداخلات پزشکی و مراقبتی به موقع، می‌توان روند پیشروی این بیماری را تا حد زیادی کُند و آن را به تأخیر انداخت.
وی، مراجعه فوری به پزشک برای دریافت نسخه دارویی مناسب را اولین اقدام دانست و افزود: بسیار مهم است که بدانید گاهی اوقات علائم آلزایمر با بیماری‌های دیگری مثل افسردگی یا اضطراب همراه است. پزشک با تشخیص دقیق این موارد و درمان آنها، می‌تواند به بهبود وضعیت حافظه و آرامش بیمار کمک کند.
نیک صولت خاطرنشان کرد: علاوه بر دارو، نظم در زندگی روزمره یکی از کلیدهای اصلی مدیریت این بیماری است. برای کاهش سردرگمی و حواس‌پرتی بیمار، باید محیط زندگی را برای او قابل پیش‌بینی کرد. برای مثال، قرار دادن همیشگی وسایل شخصی مثل کلید، عینک و تلفن در یک مکان مشخص و ثابت، می‌تواند از استرس‌های ناشی از گم کردن اشیاء جلوگیری کند.
این متخصص طب سالمندی یادآور شد: حفظ ارتباطات اجتماعی و خانوادگی نیز از اهمیت بالایی برخوردار است. اگر امکان بردن بیمار به محیط‌های بیرون فراهم است، حتماً این کار را انجام دهید. در صورتی که امکان رفت‌وآمد محدود است، حضور پررنگ فرزندان و به‌ویژه تعامل با نوه‌ها می‌تواند معجزه کند. بازی کردن با نوه‌ها یا انجام کارهای کوچک در کنار آنها، باعث می‌شود فرد احساس مفید بودن و ارتباط با دنیای پیرامون خود را داشته باشد.
وی، یکی از چالش‌های بزرگ آلزایمر را بی‌قراری‌های ناگهانی دانست و توضیح داد: مشغول نگه داشتن ذهن بیمار، بهترین راه برای مقابله با این بی‌قراری‌ها است. لازم نیست حتماً کارهای پیچیده و علمی انجام شود، حتی کارهای ساده‌ای مثل تا کردن لباس، پاک کردن سبزی یا حبوبات، یا حتی بازی با یک عروسک یا کاردستی می‌تواند ذهن فرد را درگیر و آرام کند.
نیک صولت در پایان تصریح کرد: هدف از این فعالیت‌ها، لزوماً انجام درست و دقیق آنها نیست، بلکه هدف اصلی این است که ذهن فرد مشغول بماند و از تنهایی و بی‌هدفی که منجر به بی‌قراری می‌شود، جلوگیری شود. با ایجاد یک برنامه روزانه منظم و فراهم کردن سرگرمی‌های متناسب با علایق فرد، می‌توان کیفیت زندگی را برای بیمار و خانواده او بسیار بهبود بخشید.
