به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از مدیکال نیوز تودی، دیابت نوع ۲ ممکن است زمانی بروز کند که بدن انسولین کافی تولید نکند یا نتواند به درستی به انسولین پاسخ دهد. اضافه وزن، سن و شرایطی مانند پیش‌دیابت و بیماری کبد چرب مرتبط با اختلال عملکرد متابولیک نیز از عوامل خطر محسوب می‌شوند.
یک پژوهش جدید نشان می‌دهد که به‌ویژه فعالیت بدنی با شدت متوسط تا شدید می‌تواند به کاهش خطر ابتلا به دیابت نوع ۲ در بزرگسالان کمک کند.
محققان داده‌های مربوط به حدود ۸۸ هزار شرکت‌کننده در بانک زیستی بریتانیا را بررسی کردند. آنها دریافتند افرادی که در گروه با سطح پایین‌تر فعالیت بدنی با شدت متوسط تا شدید قرار داشتند، در مقایسه با گروه دارای سطح بالاتر این نوع فعالیت بدنی، با خطر نسبی دوبرابری ابتلا به دیابت نوع ۲ مواجه بودند.
بیشترین میزان کاهش خطر نسبی در بزرگسالان زیر ۶۳ سال مشاهده شد.
شرکت‌کنندگان گروه با سطح بالاتر فعالیت بدنی با شدت متوسط تا شدید، به‌طور میانگین ۴۰۹ دقیقه در هفته ورزش می‌کردند. نویسندگان این مطالعه خاطرنشان می‌کنند که تمام شرکت‌کنندگان این گروه، دستورالعمل‌های سازمان جهانی بهداشت مبنی بر انجام حداقل ۱۵۰ دقیقه فعالیت هوازی با شدت متوسط در هفته را رعایت می‌کردند.
شرکت‌کنندگان گروه با سطح پایین‌تر فعالیت بدنی با شدت متوسط تا شدید، به‌طور میانگین ۱۲۱ دقیقه در هفته ورزش می‌کردند.
این مطالعه همچنین نشان داد که ارتباط میان سطح فعالیت بدنی و دیابت نوع ۲ در میان بزرگسالان جوان‌تر، قوی‌تر بوده است.
در مقایسه با افرادی که سطح بالاتری از فعالیت بدنی با شدت متوسط تا شدید داشتند، احتمال ابتلای افراد ۶۲.۷ ساله یا جوان‌تر با سطح پایین‌تر فعالیت بدنی با شدت متوسط تا شدید به دیابت نوع ۲، ۲.۴۴ برابر بیشتر بود.
در میان بزرگسالان ۶۲.۷ ساله یا مسن‌تر با سطح پایین فعالیت بدنی با شدت متوسط تا شدید، احتمال ابتلا به این بیماری ۱.۶۵ برابر بیشتر بود.
به گفته محققان: «یکی از جالب‌ترین یافته‌های این مطالعه، تأثیر سن بر مزایای فعالیت بدنی با شدت متوسط تا شدید است.»
نویسندگان این مطالعه خاطرنشان می‌کنند که حجم بالاتر فعالیت بدنی با شدت متوسط تا شدید، با خطر کمتر ابتلا به دیابت نوع ۲ در افراد مبتلا به پیش‌دیابت هم مرتبط بود.
ورزش در شرایط پیش‌دیابت باید به عنوان نوعی «مدیریت بیماری» تلقی شود، نه صرفاً اقدامی برای پیشگیری.
محققان توضیح دادند: «ورزش حساسیت به انسولین را بهبود می‌بخشد؛ به این معنا که بدن در استفاده از گلوکز کارآمدتر عمل می‌کند. بنابراین، برای فردی که در مرحله پیش‌دیابت قرار دارد، افزایش فعالیت بدنی می‌تواند به بازگرداندن سطح گلوکز خون به محدوده طبیعی و کاهش احتمال پیشرفت بیماری به سمت دیابت نوع ۲ کمک کند.»
این پژوهش بر نوع خاصی از ورزش متمرکز نبود، بلکه شدت تمرینات را بررسی کرد و نشان داد که به‌طور کلی، مقادیر بیشتر فعالیت بدنی با شدت متوسط تا شدید، نتایج بهتری به همراه دارد.
به گفته محققان: «تمرینات مقاومتی از اهمیت ویژه‌ای برخوردارند، زیرا عضلات اسکلتی محل اصلی مصرف و دفع گلوکز در بدن هستند. بنابراین، افزایش یا حفظ توده عضلانی و بهبود حساسیت عضلات به انسولین می‌تواند از نظر متابولیک بسیار مهم باشد.»
محققان دریافتند که شرکت‌کنندگان در گروه با سطح فعالیت بدنی متوسط تا شدید بالاتر، به‌طور میانگین ۴۰۹ دقیقه در هفته ورزش می‌کردند؛ در حالی که این میزان برای گروه با سطح فعالیت پایین‌تر، ۱۲۱ دقیقه بود.
