به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از هلث دی نیوز، پژوهشگران گزارش دادند که بیماران پس از شرکت در جلسات ذهن‌آگاهی یا تمرینات چینی ذهن-بدن (مانند تای‌چی و چی‌گونگ)، درد، خستگی و مشکلات خواب کمتری را تجربه کردند.
«پیتر وین»، پژوهشگر ارشد و مدیر مرکز سلامت در بیمارستان دولتی بوستون، گفت: «این یافته‌ها بر اهمیت رویکردی جامع و کل‌نگر در مراقبت از بهبودیافتگان سرطان تأکید می‌کنند.»
وین در یک بیانیه خبری اظهار داشت: «ما دریافتیم که هم برنامه بهبودی سرطان مبتنی بر ذهن‌آگاهی و هم تمرینات تای‌چی/چی‌گونگ به شرکت‌کنندگان کمک کرد تا برخی از رایج‌ترین و دشوارترین چالش‌های پس از درمان سرطان- از جمله خستگی، درد و (در مورد تای‌چی/چی‌گونگ) مشکلات خواب- را مدیریت کنند.»
در این مطالعه، به حدود ۶۰۰ نفر از بهبودیافتگان سرطان با انواع و مراحل مختلف بیماری، حق انتخاب داده شد تا بین شرکت در جلسات بهبودی سرطان مبتنی بر ذهن‌آگاهی یا جلسات تای‌چی/چی‌گونگ یکی را برگزینند.
به گفته پژوهشگران، برنامه ذهن‌آگاهی شامل تمرینات مدیتیشن، تکنیک‌های تنفسی، حرکات کششی ملایم و بحث‌های گروهی پیرامون نگرش‌هایی همچون پذیرش بود.
در مقابل، تای‌چی و چی‌گونگ ترکیبی از حرکات روان و ملایم همراه با توجه دقیق به حس‌های بدنی و تنفس هستند. هدف این تمرینات، کمک به بیماران برای تنظیم افکار و هیجاناتشان است.
نتایج نشان داد که هر دو روش، میزان تداخل درد با زندگی روزمره افراد را کاهش دادند.
پژوهشگران خاطرنشان کردند که کیفیت خواب و وضعیت خستگی نیز بهبود یافت؛ امری که احتمالاً ناشی از ارتباط و همراهی این مشکلات با درد است. در واقع، هنگامی که یکی از این علائم- چه درد، چه خواب و چه خستگی- بهبود می‌یافت، دو مورد دیگر نیز بهبود پیدا می‌کردند.
بر اساس این مطالعه، به‌طور مشخص، ذهن‌آگاهی باعث بهبود خستگی و کاهش تداخل درد با زندگی شد، در حالی که تای‌چی/چی‌گونگ هر سه مورد (درد، خستگی و مشکلات خواب) را بهبود بخشید.
«لیندا کارلسون»، پژوهشگر اصلی و استاد دانشگاه کلگری کانادا، در بیانیه‌ای خبری گفت: «شمار زیادی از مبتلایان به سرطان عمر طولانی‌تری پیدا می‌کنند، اما اغلب آن‌ها با عوارض جانبی بلندمدتی دست و پنجه نرم می‌کنند که مدیریت آن‌ها دشوار است.»
کارلسون در پایان افزود: «این مطالعه نشان می‌دهد که تجربه سرطان برای بهبودیافتگان صرفاً با پایان یافتن درمان به اتمام نمی‌رسد؛ ما امیدواریم این پژوهش سرآغاز گفتگویی میان تیم‌های پزشکی درباره چگونگی گنجاندن این درمان‌های ذهن-بدن در برنامه کلی مراقبت از بیماران سرطانی باشد.»
