حبیب احسنی پور- خبرنگار حوزه سلامت: پرستاری فقط یک حرفه و شغل نیست که بخواهید آن را برای امرار معاش، انتخاب کنید. پرستاری و پرستار شدن و البته، پرستار ماندن؛ عشق می خواهد.
گزارش ها و برررسی های میدانی از سطح بیمارستان‌ها و مراکز بهداشتی و درمانی کشور، نشان می‌دهد که حال پرستاری خوب نیست و باید هرچه زودتر کاری کرد که حال پرستاران، بدتر از این که هست، نشود.
جامعه پرستاری بر این عقیده است که روز پرستار برای آنها، خاطره تبریک ها را زنده می کند و بعد از آن، دوباره همه چی عادی می شود و کسی نمی داند پرستاران با چه مشکلاتی دست و پنجه نرم می کنند تا بتوانند به مردم و بیماران، خدمات مراقبتی ارائه بدهند.
کمبود ۱۰۰ هزار نیروی پرستاری در کشور، عدد خیلی بزرگی است که نشان می دهد حال پرستاری اصلا خوب نیست. چون در این شرایط، هر پرستار باید جای دو یا سه و شاید هم چهار پرستار خدمت کند.
به نظر شما یک پرستار آن هم از جنس مونث، آیا تاب و توان ۱۲ ساعت یا ۱۴ ساعت ایستادن سرپا را دارد تا بتواند از بیماران مراقبت کند.
فیزیولوژی بدن انسان، به گونه‌ای طراحی شده است که می بایست بعد از هر ساعت کار سخت و طاقت فرسا، استراحت کند تا بتواند دوباره از مغز دستور بگیرد. اما، وقتی قرار است یک نفر به صورت مداوم و هر روز، حداقل ۱۲ تا ۱۴ ساعت سرپا باشد؛ آیا امکان دارد دستورات فرمانده بدن را درست اجرا کند.
حرفه پرستاری در زمره سخت ترین مشاغل قرار دارد و دنیا هم این واقعیت را پذیرفته که یک پرستار نمی بایست بیش از یک شیفت کاری در شبانه روز خدمت کند. اما داستان اضافه کاری های اجباری در بیمارستان های کشورمان بر کسی پوشیده نیست.
البته فقط داستان به اضافه کاری های اجباری پرستاران ختم نمی شود و این گروه، با هزار و یک مشکل دست و پنجه نرم می کنند که اگر یکی از این هزار و یک مشکل آنها به درستی حل می‌شد؛ آنقدر محجوب هستند که با بقیه مشکلات کنار بیایند. اما، متاسفانه این طور نیست و بالعکس، در حق آنها خیلی جفا می شود.
مثلا، خیلی از خدمات مراقبتی یا درمانی که پرستاران در بخش‌های بیمارستانی انجام می دهند، پولش به جیب دیگری می رود و این داستان، سال‌های سال است که اتفاق می افتد اما اراده ای برای حل این مشکل وجود ندارد.
پرستاران انتظار دارند به جای شنیدن پیام های تبریک مسئولان، برای حل مشکلات آنها، تدبیری اندیشیده شود تا هر روز شاهد افزایش ترک کار آنها نباشیم.
متاسفانه شرایط پرستاری در کشور به خصوص در کلانشهرها به گونه ای است که انگیزه ای برای ماندن و خدمت کردن ندارند و عطای پرستاری را به لقایش می دهند و سراغ شغل دیگری می روند یا خانه نشینی را انتخاب می کنند.
روسای هر سه دانشگاه علوم پزشکی در تهران( شهید بهشتی، ایران، تهران)، متفق القول از کمبود نیروی پرستاری در بیمارستان های تابعه دانشگاه خود گلایه دارند و در عین حال؛ علت کمبودها را نیز می دانند. اما، چه فایده که کاری از دست آنها بر نمی آید.
شرایط پرستاری در کلانشهر تهران به مراتب سخت تر از شهرهای استان سیستان و بلوچستان و…، است. زیرا، کمبود نیروی پرستاری در پایتخت به نقطه بحران رسیده و همین موضوع، کار سایر پرستاران را سخت و دشوار کرده است.
تعرفه نامناسب، مبلغ اضافه کاری ناچیز، تأخیر در پرداخت کارانه ها و دیگر مشکلاتی که باعث فرسودگی شغلی نیروهای پرستاری شده است.
اما فقط تبریک روز پرستار را می بینند و دیگر هیچ!
پرستاران انتظار دارند قدردانی از آنها، به اقدامات اجرایی تبدیل شود و ثمره آن را در فیش حقوقی و بهبود شرایط معیشتی خود ببینند.
