به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از نیوزمکس، با این حال، این درمان با خطر خونریزی بالایی همراه بود. محققان دریافتند که ۴.۴ درصد از شرکت‌کنندگانی که آسپرین مصرف کرده‌اند، در مقایسه با ۲.۱ درصد از افرادی که دارونما دریافت کرده‌اند، دچار خونریزی شدید شده‌اند.
طبق گفته محققان، پلاکت ها اجزای کوچک خون هستند که به تشکیل لخته منجر می شوند. محققان داده های ژنتیکی بیش از ۱۳۵۰۰ شرکت کننده در کارآزمایی ASPREE (آسپرین در کاهش رویدادها در افراد مسن) را تجزیه و تحلیل کردند تا تعیین کنند که آیا تفاوت های ژنتیکی می تواند توضیح دهد که چرا آسپرین ممکن است به طور متفاوتی بر خطر زوال عقل در افراد تأثیر بگذارد.
محققان شرکت‌کنندگان را بر اساس استعداد ژنتیکی آنها برای افزایش تعداد پلاکت‌ها تجزیه و تحلیل کردند و میزان زوال عقل را در میان افرادی که آسپرین با دوز پایین دریافت کرده بودند و افرادی که دارونما دریافت کرده بودند، مقایسه کردند.
در میان شرکت کنندگانی که بالاترین احتمال ژنتیکی تعداد پلاکت را داشتند، ۱ درصد از کسانی که آسپرین دریافت کردند، در مقایسه با ۳.۳ درصد از کسانی که دارونما دریافت کردند، دچار زوال عقل شدند. این تفاوت نشان دهنده خطر نسبی ۷۰ درصدی کمتر ابتلا به زوال عقل است.
علیرغم خطر خونریزی، این یافته ها می تواند منجر به تحقیقات بیشتر در مورد اینکه آیا تفاوت های ژنتیکی می تواند به شناسایی استراتژی های موثر پیشگیری از زوال عقل کمک کند، منجر شود.
«پیتر فرانسکت»، نویسنده اصلی و محقق در دانشکده بهداشت عمومی و پزشکی پیشگیرانه دانشگاه موناش، گفت: «آزمایشات قبلی نشان داده است که آسپرین به طور کلی از زوال عقل در میان شرکت کنندگان جلوگیری نمی کند.»
فرانسکت در ادامه افزود: «یافته‌های ما نشان می‌دهد که ممکن است داستان چیز دیگری باشد. در افرادی که دارای این مشخصات ژنتیکی خاص بودند، موارد کمتری از زوال عقل را در میان افرادی که آسپرین مصرف می‌کردند، مشاهده کردیم. این یافته، این احتمال را افزایش می‌دهد که روزی ژنتیک به ما کمک کند تا تشخیص دهیم چه کسانی ممکن است از یک درمان پیشگیرانه سود ببرند، نه اینکه رویکردی یکسان برای همه داشته باشیم.»
محققان تاکید کردند که این یافته‌ها باید در سایر جمعیت‌ها تایید شود تا بتوانند توصیه‌های پزشکی را ارائه کنند.
