به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از یاهو هلث، حدود ۹۰ هزار نفر به مدت یک هفته حسگرهای مچی را به مچ خود برای اندازه‌گیری دقیق میزان قرارگیری در برابر نور روز بستند.
پس از میانگین ۸.۱ سال پیگیری، ۷۴۱ شرکت‌کننده به زوال عقل مبتلا شدند.
نتایج نشان داد: «افرادی که مدت طولانی تری در معرض نور روزانه بودند، میزان ابتلا به زوال عقل در آنها کمتر بود.»
این مطالعه ۸۷۵۷۷ بزرگسال را ثبت نام کرد که هیچ یک از آنها در ابتدا زوال عقل نداشتند.
اکثر تحقیقات قبلی در مورد نور و سلامت شناختی بر معیارهای غیرمستقیم متکی بودند: عادات خودگزارش‌شده در فضای باز، تخمین‌های جغرافیایی یا مطالعات انجام‌شده در محیط‌های مراقبتی.
داده‌های حسگر مچ دست که به صورت عینی ثبت شده‌اند، در این مقیاس، گامی معنادار است.
محققان دریافتند شرکت‌کنندگانی که حداقل ۴۲ دقیقه را در نور روشن گذراندند، ۱۷ درصد خطر ابتلا کمتری به زوال عقل داشتند.
توضیح احتمالی این ارتباط مربوط به ساعت داخلی بدن است، نه هیچ اثر مستقیمی از نور بر بافت مغز.
نور روز به تنظیم ریتم‌های شبانه‌روزی، سیستم زمان‌بندی داخلی حاکم بر خواب، الگوهای فعالیت و جنبه‌های عملکرد شناختی، کمک می‌کند. تجزیه و تحلیل‌های بیشتر نشان داد که این ریتم‌ها، همراه با ساختارهای خاص مغز، ممکن است تا حدودی ارتباط مشاهده شده را توضیح دهند و تا ۳۳ درصد از این ارتباط را تشکیل دهند.
نویسنده ارشد «هونگلیانگ فنگ»، از دانشگاه پزشکی گوانگژو، گفت: «قرار گرفتن در معرض نور روز ممکن است به عنوان یک شاخص جدید از خطر زوال عقل عمل کند.»
