به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از ایفدانا، بهروز اکبری، با اشاره به ابعاد علمی و فنی مفهوم حلال در صنعت آرایشی و بهداشتی، اظهار کرد: ارزیابی حلال در این صنعت نیازمند بررسی هم‌زمان ابعاد فقهی، شیمیایی، زیستی و فناورانه است و نمی‌توان آن را صرفاً به ممنوعیت استفاده از برخی مواد یا احکام مربوط به ذبح شرعی محدود کرد.
وی افزود: در بررسی حلال بودن فرآورده‌های آرایشی و بهداشتی، دو محور اساسی باید مورد توجه قرار گیرد؛ نخست، شناسایی ترکیبات شیمیایی و بررسی نوع، منشأ و میزان مواد به کار رفته در فرمولاسیون محصول و دوم، شناسایی منشأ مواد اولیه با منشأ حیوانی و زیستی و ارزیابی وضعیت شرعی آنها است.
اکبری با اشاره به اهمیت بررسی ترکیبات الکلی در برخی فرآورده‌ها تصریح کرد: برای مثال، در محصولاتی مانند دهان‌شویه که ممکن است حاوی ترکیبات الکلی باشند، صرف مشاهده وجود الکل در فرمولاسیون برای تعیین وضعیت حلال بودن محصول کافی نیست؛ بلکه نوع الکل، منشأ تولید، میزان مصرف و انطباق آن با ضوابط فقهی و فنی باید به‌صورت تخصصی بررسی شود.
معاون اداره کل فرآورده‌های آرایشی و بهداشتی سازمان غذا و دارو ادامه داد: برخی مواد اولیه مورد استفاده در محصولات آرایشی و بهداشتی ممکن است از منابع حیوانی یا موجودات دریایی استخراج شده باشند. ترکیباتی مانند کلاژن، ژلاتین، برخی آنزیم‌ها و مواد استخراج‌شده از حلزون و سایر موجودات دریایی، از جمله موادی هستند که شناسایی منشأ و بررسی روش استخراج و فرآوری آنها در ارزیابی حلال اهمیت دارد.
وی با تأکید بر ضرورت پرهیز از قضاوت بر اساس نام یا ماهیت ظاهری ترکیبات گفت: منشأ حیوانی یک ماده به‌تنهایی به معنای غیرحلال بودن آن نیست و تعیین وضعیت شرعی هر ترکیب باید با توجه به منشأ، ماهیت، روش فرآوری و ضوابط فقهی مربوط انجام شود.
اکبری، پیچیدگی زنجیره تأمین مواد اولیه، تعدد تأمین‌کنندگان و وارداتی بودن بخشی از ترکیبات را از دیگر چالش‌های این حوزه دانست و افزود: دسترسی به اطلاعات مستند درباره منشأ مواد اولیه و فرایند تولید آنها از الزامات ارزیابی دقیق فرآورده‌هاست. همچنین شناسایی برخی ترکیبات به فناوری‌های پیشرفته آزمایشگاهی نیاز دارد و نتایج این بررسی‌ها باید در کنار ارزیابی‌های فقهی و تخصصی مورد استفاده قرار گیرد.
وی، تعامل میان متخصصان شیمی، زیست‌شناسی، علوم آزمایشگاهی و صاحب‌نظران فقهی را برای توسعه نظام ارزیابی حلال ضروری دانست و خاطرنشان کرد: آزمایشگاه‌های تخصصی و روش‌های نوین شناسایی ترکیبات می‌توانند نقش مهمی در تشخیص منشأ مواد اولیه و بررسی انطباق فرآورده‌ها با ضوابط حلال ایفا کنند.
معاون اداره کل فرآورده‌های آرایشی و بهداشتی سازمان غذا و دارو همچنین بر ضرورت اطلاع‌رسانی دقیق در این زمینه تأکید کرد و گفت: باید میان محصولی که حلال بودن آن به‌صورت تخصصی احراز نشده و محصولی که غیرحلال بودن آن اثبات شده است، تفاوت قائل شد. نداشتن نشان حلال به‌تنهایی به معنای غیرحلال بودن محصول نیست و وجود برخی ترکیبات مانند الکل یا مواد با منشأ حیوانی نیز بدون بررسی تخصصی نمی‌تواند مبنای چنین قضاوتی قرار گیرد.
اکبری در پایان تأکید کرد: حلال در صنعت آرایشی و بهداشتی صرفاً یک عنوان تجاری یا ویژگی درج‌شده روی بسته‌بندی نیست، بلکه موضوعی علمی و بین‌رشته‌ای است که بررسی زنجیره تأمین مواد اولیه، فرمولاسیون و فرایند تولید را ضروری می‌سازد. توسعه این رویکرد، همراه با تقویت زیرساخت‌های آزمایشگاهی و تدوین ضوابط شفاف، می‌تواند به ارتقای نظام ارزیابی فرآورده‌های سلامت‌محور و افزایش اطمینان مصرف‌کنندگان کمک کند.
