به گزارش خبرنگار مهر، امیرمحمد دهقان دبیر انجمن تامین کنندگان پلاسما و داروهای پلاسمایی، عنوان داشته است: صنعت پلاسما و فرآوردههای مشتق از پلاسما از جمله حوزههای راهبردی نظام سلامت کشور است که توسعه آن به طور مستقیم با امنیت دارویی، کاهش وابستگی به واردات و افزایش تابآوری نظام سلامت ارتباط دارد. در شرایطی که محدودیتهای ارزی کشور و اهمیت تأمین پایدار داروهای مشتق از پلاسما بیش از گذشته آشکار شده است، حفظ و توسعه ظرفیتهای داخلی این زنجیره ضرورتی انکارناپذیر به شمار میرود.
باید توجه داشت که تأمین نیاز کشور در این حوزه تنها از مسیر رشد همزمان مراکز پلاسمافرزیس و پالایشگاههای پلاسما امکانپذیر است.
این دو بخش، دو حلقه مکمل یک زنجیره واحد هستند و تضعیف هر یک، به تضعیف کل زنجیره منجر خواهد شد. از این رو، حمایت از تولید داخلی نباید به گونهای باشد که تنها بخشی از زنجیره از امکان استمرار اقتصادی برخوردار شود و بخش دیگر با فرسایش ظرفیت و کاهش انگیزه سرمایهگذاری مواجه گردد.
متأسفانه طی مدت اخیر و همزمان با توقف فرآیندهای معمول قیمتگذاری، کل زنجیره پلاسما با ابهام و بلاتکلیفی مواجه شده است. در حالی که داروهای مشتق از پلاسما جزو فرآوردههای حیاتی و غیرقابل جایگزین برای بیماران هستند، ادامه وضعیت فعلی عملاً این صنعت را بدون افق اقتصادی روشن رها کرده است.
تجربه سالهای اخیر نشان داده است که هرگاه میان قیمت ماده اولیه و قیمت فرآورده نهایی هماهنگی لازم وجود نداشته باشد، خرید پلاسما با اختلال مواجه میشود، ذخایر تولید شده در مراکز جمعآوری انباشته میگردد و بخشی از سرمایه ملی در معرض اتلاف قرار میگیرد.
از سوی دیگر، عدم اطمینان اقتصادی در زنجیره تولید، انگیزه توسعه ظرفیتهای داخلی را کاهش داده و در نهایت کشور را به سمت وابستگی بیشتر به واردات فرآوردههای نهایی سوق میدهد؛ مسیری که نه به نفع بیماران است، نه به نفع تولید ملی و نه به نفع مدیریت منابع ارزی کشور.
بر همین اساس، انجمن تولیدکنندگان پلاسما ضمن درخواست تسریع در تشکیل و برگزاری کمیسیونهای مرتبط با قیمتگذاری، پیشنهاد مینماید دستور فرمایید سازوکاری دائمی در سازمان غذا و دارو مستقر شود که بر اساس آن، قیمت پلاسمای خام و قیمت فرآوردههای مشتق از پلاسما، اعم از تولید داخل و تولید قراردادی، همواره به صورت همزمان بررسی، تصویب و در قالب یک ابلاغیه مشترک اعلام گردد تا سرمایه کشور صرف اختلاف برداشتهای بازیگران مختلف زنجیره از تصمیمها نشود.
چنین سازوکاری ضمن ایجاد شفافیت و پیشبینی پذیری برای تمامی بازیگران زنجیره، مانع از بروز شکاف میان اقتصاد ماده اولیه و محصول نهایی خواهد شد. در نتیجه، نه پالایشگری میتواند به استناد عدم صرفه اقتصادی از خرید پلاسما خودداری کند و نه مراکز پلاسمافرزیس در شرایطی قرار خواهند گرفت که میان امحاء پلاسما و تحمل زیان اقتصادی ناگزیر به انتخاب باشند.
همچنین لازم به تأکید است که در غیاب چنین سازوکاری، خطر انباشت و امحاء پلاسما از یک سو و بروز کمبود، افزایش واردات و تضعیف زنجیره ارزش داخلی از سوی دیگر، همچنان صنعت پلاسما و نظام سلامت کشور را تهدید خواهد کرد.
اعتقاد داریم استقرار این رویه، علاوه بر رفع یکی از چالشهای مزمن صنعت پلاسما، میتواند برای سالهای آینده چارچوبی پایدار، شفاف و منصفانه برای توسعه همزمان مراکز پلاسمافرزیس، پالایشگاههای پلاسما و تأمین مطمئن داروهای مشتق از پلاسما در کشور فراهم آورد.
پیشاپیش از توجه و حمایت حضرتعالی نسبت به این موضوع راهبردی سپاسگزاری نموده و آمادگی انجمن را برای ارائه مستندات، اطلاعات تخصصی و همکاری کارشناسی اعلام میگردد.
