به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از مدیسن نت، محققان گفتند کودکانی که در مناطقی با بالاترین سطح لیتیوم در آب زندگی می‌کنند، ۷۱ درصد بیشتر احتمال دارد به سندرم ولف-پارکینسون-وایت (WPW) مبتلا شوند، یک نقص قلبی که می‌تواند باعث ضربان قلب بسیار سریع و خطرناک شود.
WPW زمانی رخ می‌دهد که کودکان با یک رشته اضافی از عضله قلب متولد می‌شوند که باعث ایجاد اتصال الکتریکی غیرطبیعی در قلب می‌شود.
محققان گفتند که اکثر افراد مبتلا به این سندرم سابقه خانوادگی ندارند، که نشان می‌دهد قرار گرفتن در معرض عوامل محیطی مانند لیتیوم در طول رشد جنین می‌تواند در این امر نقش داشته باشد.
دکتر «گرگوری مارکوس»، محقق ارشد و استاد ممتاز فیبریلاسیون دهلیزی در دانشگاه کالیفرنیا، در یک بیانیه خبری گفت: «ما دهه‌هاست که از این مسیرها آگاه هستیم و می‌دانیم چگونه آنها را درمان کنیم، اما نمی‌دانیم چرا افراد به آنها مبتلا می‌شوند.»
مارکوس گفت: «این یک گام هیجان‌انگیز است زیرا به یک عامل محیطی بالقوه اشاره می‌کند که ممکن است قابل اصلاح باشد، اما برای تعیین اینکه آیا لیتیوم واقعاً در ایجاد آنها نقش دارد یا خیر، به تحقیقات بیشتری نیاز داریم.»
محققان گفتند که WPW با افزایش اندک خطر مرگ ناگهانی ناشی از ایست قلبی همراه است. این بیماری به شیوه ابلیشن درمان می‌شود، روشی که از برق برای از بین بردن بافت قلب که باعث ایجاد اتصالات غیرطبیعی می‌شود، استفاده می‌کند.
محققان گفتند که تحقیقات قبلی دوزهای دارویی لیتیوم مصرف شده در دوران بارداری را با افزایش خطر نقص‌های مادرزادی قلب مرتبط دانسته است.
این امر تیم تحقیقاتی را بر این امر متمرکز کرد که آیا لیتیوم موجود در آب آشامیدنی ممکن است همان اثر را داشته باشد یا خیر. لیتیوم یک عنصر طبیعی در آب‌های زیرزمینی است.
محققان خاطرنشان کردند که این مطالعه نمی‌تواند ثابت کند که لیتیوم مستقیماً باعث WPW می‌شود، بلکه فقط یک ارتباط بالقوه را اثبات کرده است. سایر عوامل محیطی یا ژنتیکی ممکن است به توضیح این ارتباط کمک کنند.
مارکوس گفت: «گام بعدی این است که مشخص کنیم آیا خود لیتیوم در ایجاد این مسیرها نقش دارد یا خیر و اگر چنین است، میزان قرار گرفتن در معرض آن چقدر مهم است و چه زمانی در طول رشد بیشترین اهمیت را دارد. این امر مستلزم مطالعاتی است که بتوانند میزان مواجهه را با دقت بسیار بیشتری اندازه‌گیری کنند.»
