به گزارش خبرنگار مهر، شلوغی بیمارستان های تابعه وزارت بهداشت که به عنوان مراکز درمانی دولتی محسوب می شوند، مهم ترین نقطه تمایز آنها با بیمارستان های خصوصی است.
اما برای اینکه بتوان بهتر با واقعیت های نهفته در مراجعه به بیمارستان های دولتی به ویژه در شهر تهران؛ آشنا شد، باید حتما از نزدیک بروید و مشاهده کنید.
تصویر
برای باز کردن گچ دست پسرم، نوبت مراجعه ۱۴ شهریور، ساعت ۱۳:۲۵ دقیقه تعیین شده بود و ما می بایست چند دقیقه زودتر در درمانگان بیمارستان حاضر می شدیم.
ابتدا باید نوبت ویزیت را از دستگاه مربوطه با وارد کردن کد ملی بیمار، دریافت کنید. شماره ما ۸۶ بود.
نوبت ۸۶ برای همه نبود، بلکه برای یکی از پزشکان مربوطه بود. زیرا، همزمان برای یک پزشک دیگر نیز در همان ساعت و همان درمانگاه، نوبت ویزیت داده می شود و اینگونه بود که جایی برای نشستن نبود.
جلوی درب اتاق های معاینه، صف های چند نفری تشکیل شده و در نهایت بعد از دقایقی، نوبت ما رسید.
یکی از تمایزهای بیمارستان های آموزشی با دیگر بیمارستان ها، معاینه بیماران توسط رزیدنت ها یا همان دستیاران پزشکی صورت می گیرد و پزشک مربوطه بر کار آنها نظارت دارد. بنابراین، وقتی اسم پزشک روی برگه شماره درج شده است، نباید فکر کنید که حتما همان پزشک؛ شما را معاینه می کند.
وارد اتاق معاینه شدیم و دو سه نفر رزیدنت دست گچ گرفته شده را مورد بررسی و ارزیابی قرار دادند و در نهایت به رادیولوژی ارجاع دادند.
دوباره برای گرفتن نوبت رادیولوژی، در صف ایستادیم و بعد از طی شدن دقایقی، نوبت رسید و مسئول مربوطه برگه ای داد که از طریق دستگاه باید نوبت را ثبت و هزینه را پرداخت می کردیم و دوباره در انتظار می ماندیم تا شماره ما را بخوانند.
این مرحله هم سپری شد و دوباره به اتاق معاینه برگشتیم.
بعد از دیدن عکس دست، دستور داده شد که گچ آن باز شود و همین پروسه نیز به اندازه نوبت ویزیت، ادامه داشت و در نهایت، گچ دست را باز کردند و ما دوباره وارد اتاق معاینه شدیم.
دوباره دو سه نفر رزیدنت دست باز شده را مورد ارزیابی و معاینه قرار دادند و در یک جمله گفتند؛ به سلامت.
بدون اینکه پزشک اصلی که نام او در پرونده بیمار آمده بود، ویزیت کند.
وقتی از حیاط بیمارستان خارج می شدیم، عقربه های ساعت روز ۱۶ و ۱۰ دقیقه بود. یعنی، نزدیک به سه ساعت زمان برای باز کردن گچ دست.
بررسی ها نشان می دهد که مهم ترین علت شلوغی بیمارستان های دولتی، مشکلات مالی برای تامین هزینه های درمان است که بیماران را مجاب می کند قید رفتن به بیمارستان یا درمانگاه و کلینیک خصوصی را بزنند و تحمل ساعت ها انتظار برای انجام کار درمانی در بخش دولتی را به جان بخرند.
عکس زیر، مربوط به گزارش بیمارستان است
